Tranquilo. Ik vind het een van de mooiste Spaanse woorden. Het omvat op de een of andere manier ook veel meer dan wanneer je gewoon op z’n Hollands ‘rustig’ zegt.

Het is eerder een levensstijl, een soort alomvattend iets wanneer je tranquilo zegt.

Ik was nooit goed thuis in de Spaanse taal tot een paar jaar geleden. Ik hoorde in mijn trainingsgroep vaak iemand tranquilo roepen. Ik had geen idee toen ik het voor de eerste keer hoorde, maar het klonk wel aangenaam, met de rollende Spaanse r uiteraard. Gaandeweg kwam ik erachter dat het langzaam, rustig, kalm, zoiets betekende.

De afgelopen week deed ik ook een paar dagen tranquilo, alles tranquilo.

Rustig aan op de camping in het Limburgse Heyenrath, rustig wakker worden, rustig ontbijten, rustig tientallen kilometers hardlopen door het glooiende landschap, het klein Zwitserland. Dat alles bij elkaar omvat dan de tranquilo-levensstijl of, wat ook nog kan, zoals ze in Suriname dan weer zeggen: no spang.

Haast is, zo ontdekte ik deze week, vaak niet nodig, vaak niet goed, vaak onwerkbaar.

Tranquilo, gewoon rustig aan doen, ook dan bereik je het einddoel.

Dus deed ik alles bij elkaar 6,5 uur, inclusief uitgebreide lunchpauze, over een kleine 50 kilometer hollen over heuvelpaden.

Eigenlijk best lekker, zo tranquilo. Eigenlijk wel, ja.

Als je de andere verhalen over mijn challenge wilt lezen kun je hier klikken of hardlooptechnisch gezien kun je me volgen op Strava.

Laat een reactie achter