“Het volgende station is Roosendaal.” De conducteur roept wat om. Ik start in een treincoupé mijn meditatie na zijn dienstplichtige mededeling.

Zoals jullie weten bestaat de challenge niet alleen maar uit 7 kilometer lopen elke dag. Ik mediteer bijvoorbeeld ook geregeld.

De meditatiesessies staan in de ochtend gepland. Soms lukt het niet om ze na het opstaan te doen vanwege andere plannen.

Zo ook afgelopen week. We pakten al vroeg de trein naar Rotterdam.

Maar ook in de trein… kun je mediteren.

Adem in, adem uit, gedachten komen, gedachten gaan.

Het ritme van de trein, een regelmatig piepend treinstel, het schuiven van wielen over rails. Monotonie.

Het monotone van de trein. Het geeft rust, creëert focus.

En als dan plots die conducteur begint te brallen: “Beste reizigers, het volgende station is…” Dan focus ik op adem in, adem uit en hoor ik amper dat we Dordrecht naderen, dat dat geheel volgens dienstregeling gebeurt, dat je kunt overstappen voor de richting noem maar op, dat deze trein verder gaat als intercity, dat deze trein nog stopt in heel veel plaatsen.

Ik ervaar de kracht van mediteren te pas en te onpas. Het gaat erom met welke intentie je het doet en of je er oprecht de tijd voor neemt.

In een treinrit van 55 minuten passen prima 25 minuten meditatie en het schrijven van dit verhaal.

“Station Blaak.”

Uitstappen.

Als je de andere verhalen over mijn challenge wilt lezen kun je hier klikken of hardlooptechnisch gezien kun je me volgen op Strava.

Laat een reactie achter