Ineens stond ik patsboem stil. Ik schreeuwde het uit. Het paard dat ik een seconde later op een meter of 20 van mij zag staan moet het gehoord hebben. Ik hinkelde nog wat passen na en kwam toen bij zinnen.

Analyse. Wat was er gebeurd. What went wrong?

Ik was een beetje dom afgelopen woensdag. Inmiddels ken ik al heel wat natuurpaadjes in de buurt en ook deze keer koos ik er een paar uit, op de Bergse Molenplaat.

Een ervan bleek alleen niet erg goed te zijn kort gehouden door grazend vee of boswachter of gemeentelijke instelling of wie of wat dan ook. Niet erg op zich, een beetje ruige natuur is immers nog aantrekkelijker.

Hoe zag het er concreet uit: manshoog gras, even hoge brandnetels, andere netels, struikgewas, noem maar op en soms tussendoor twee paadjes van 20 centimeter breed met daar tussenin een verhoogde, maar door de begroeiing aan het zicht onttrokken middenberm.

Gevaarlijk dus. Je kunt onmogelijk zien waar je je voeten neerzet.

Daar ging ik. Tempootje vrij hoog. Tot nog niet eens halverwege die genoemde schreeuw.

Ik weet niet wat er eerder was: de schreeuw, het besef, het krakende geluid van een dubbel klappende linkervoet, alles tezamen.

Al strompelend ging ik verder. Sjokkend bracht ik mezelf huiswaarts.

Hoe kon ik zo stom zijn.

Het geluk wil dat een dag later de boel redelijk hersteld was en een rondje racefietsen nog veel meer wonderen deed. Dat racefietsen deed ik ook maar ter vervanging van de 7K a Day.

Ik loop inmiddels weer (bijna gewoon). Maar een wijze les is geleerd. Dat moge duidelijk zijn.

Als je de andere verhalen over mijn challenge wilt lezen kun je hier klikken of hardlooptechnisch gezien kun je me volgen op Strava.

Laat een reactie achter