De werkdag van je af plonzen: ‘Hé, jij bent toch de Marathonbaas?’

marathonbaas gerben solleveld wak ijsbadNa een lange, drukke en volle werkdag vind ik het heerlijk om nog even de deur uit te gaan om te rennen. Zo ook afgelopen donderdag toen ik tegen zonsondergang thuis binnenstapte. De verleiding om thuis te blijven was zeer groot, kan ik je vertellen.

De verwarming stond zachtjes te snorren, mijn vriendin begon lief tegen me aan te praten, ik voelde in de verte het avondeten al mijn neusgaten langzaam binnendringen. Redenen genoeg om niet te gaan.

Toch ging ik.

De drang om met name de ‘kop’ even leeg te maken won het van een vertrouwde en warme omgeving. Discomfort it is! Iets in die trant deed me mijn hardloopkloffie aantrekken: in korte broek de vrieskou in. Schuifelen over besneeuwde en soms ijzingwekkend gladde paden.

(Bericht gaat verder onder foto)

marathonbaas gerben solleveld wak ijsbadToen ik 2,5 kilometer van huis was, de stad achter me had gelaten, de natuur van de Bergse Molenplaat in me op kon nemen en een foto maakte (ja, mijn smartphone weerstond de kou dit keer wel) werd ik ineens aangesproken door een wandelaar.

“Fris joh!”, riep hij, terwijl zijn blik naar mijn korte broek ging.
“Mwah, valt mee”, zei ik terug. “Zolang je maar in beweging blijft. En ik vind het belangrijker dat mijn bovenlijf warm blijft.”
“Jij bent toch de Marathonbaas?”, vervolgde de man.
“Ehm, ja”, reageerde de Marathonbaas wat verbaasd.
“Ik heb je boek pas gekocht en ben het aan het lezen. Erg interessant.”

We hadden een leuk gesprek over mijn boek en over hoe hij het hardlopen weer blessurevrij wilde oppakken: “Daarom heb ik je boek gekocht, omdat ik geen zin in blessures heb.” Toen we na een kleine 2 minuten allebei onze wegen vervolgden, riep hij nog: “O ja, en misschien wil ik nog wel wat coaching als ik straks weer ga lopen.”

Motiveren en inspireren

Wat een tof en spontaan gesprek ergens op een verlaten weg, net buiten Bergen op Zoom. Ik kreeg er een glimlach van op mijn gezicht. Dit is waar ik verhalen voor schrijf en een boek voor heb geschreven. Ik hoop mensen te motiveren en te inspireren.

Ik rende nog wat verder weg, keerde vervolgens om en zocht, inmiddels weer wat dichter bij huis, een plek om de werkdag voorgoed van me af te schudden. Of beter gezegd: van me af te plonzen.

(Bericht gaat verder onder de Strava-post)

Een wak hakken

Op de plek waar ik eerder deze week nog een redelijk wak wist te slaan, was er nu geen doorkomen aan. Ik zocht mijn heil 100 meter verderop. Ik liep een houten vlonder op. Er lagen nog wat sneeuwresten op. Al snel ontdekte ik dat er om onbekende reden een kleine, maar directe toegang was tot open water. Ik hakte nog wat extra ijs weg met mijn schoen om het gat groot genoeg te krijgen. Daarna ontdeed ik mezelf van mijn bovenkleding, en van schoenen en sokken.

Gek genoeg was ik zo intens bezig met de voorbereidingen van de ‘plons’ dat ik geen moment de kou voelde.

Ik ging op de rand van de vlonder zitten, liet mijn benen het water in zakken en wurmde ook mijn bovenlijf in het wak, dat precies groot genoeg was.

(Bericht gaat verder onder foto)

marathonbaas gerben solleveld wak ijsbadWat een rust, wat een kalmte. De zon was zojuist ondergegaan, de wind was al wat gaan liggen. Ik ademde rustig.

Vol energie stapte ik even later weer op de kant, kleedde mezelf aan en rende zo snel mogelijk naar huis. Wat een mooie dag.

Heb je het koud gekregen van dit verhaal? Behoefte aan wat warmte? Scoor dan zeker het boek van de Marathonbaas ‘Ga niet hardlopen’ eens.

Laat een reactie achter