De Zeeuwse Kustmarathon: van Startstreep tot FinishLein

Het was iets wat me na 42,195 kilometer hardlopen direct opviel. Ik ben nogal taalgevoelig, dus ik zag het gelijk en riep het ook naar mijn vriendin. In de permanente markering van de eindstreep van de Zeeuwse Kustmarathon staat in witte letters ‘FinishLein’ in een donkergrijze tegel gegraveerd.

In eerste instantie dacht ik: wat een domme fout. Maar nog geen seconde later leek het me wel heel vreemd om bewust zo’n ‘fout’ in de straatstenen te leggen. Dat bestaat niet.

Ik had er een schitterend avontuur op zitten. Enkele uren eerder was ik in het centrum van Burgh-Haamstede begonnen aan de Kustmarathon. Deze op-en-top Zeeuwse marathon wordt altijd in het najaar als officiële wedstrijd gelopen, maar daar het parcours is uitgezet met bordjes met pijlen, gebruikte ik een vrije zaterdagochtend om zonder startschot en publiek te gaan rennen.

Een bijna poëtische ervaring

Wat volgde was een bijzondere ochtend, een mystieke, bijna poëtische ervaring. De mist hing als een ondoordringbare deken over het land. Wat daadwerkelijk was, was slechts de nauwe cirkel om mij heen waarin alles gebeurde. De looppas, de volgende looppas, de ondergrond, soms een lichte waas van het polderlandschap dat Schouwen-Duiveland rijk is.

(Bericht gaat verder onder foto)

Pas vele kilometers later – de meeste pijlers van deltapark Neeltje Jans lagen reeds achter me – rende ik pal langs een windmolen. Ik voelde me klein toen ik omhoog keek. Wat ik zag was des te bijzonderder. De wieken werden langzaam in een oase van zonlicht gelegd, terwijl de enorme pilaar waarop de wieken rusten, nog in mistflarden gehuld was. De zon brandde langzaam van bovenaf alle kleine waterdruppeltjes weg. Een schitterend tafereel.

Ik was onder de indruk, evenals dat ik onder de indruk was van dit bijzondere parcours. Al net zo’n bijzondere ervaring is het schier eindeloos lijkende stuk strand.

(Bericht gaat verder onder foto)

En dan, als na 40 kilometer het einde in zicht is, lijkt de Afrikaanse Kaap haar intrede in mijn gedachten te doen. Zoutelande schitterde in een stukje grillige kustlijn. Ik wist niet hoe snel ik aan de finish wilde geraken.

De finishlijn. FinishLein.

Ik vroeg mijn vriendin een foto te maken, laag bij de grond, precies met de bewuste tegel erop. Tot dan toe vond ik het vooral grappig en was de ietwat cynische gedachte: goed verhaal, zo’n FinishLein.

Eenmaal tot rust gekomen zocht ik op internet naar het bewuste woord. Ik werd stil en ontdekte dat deze ‘domme fout’ wel een heel ‘goed verhaal‘ is. Lein is een verwijzing naar de voornaam van een van de bedenkers van de Kustmarathon die ruim twee jaar geleden aan kanker overleed. Zo mag er van mij altijd met taal worden gespeeld.

Een bijzondere finishlijn.

Meer bijzondere verhalen lezen? Dan ben je aan het juiste adres. Scoor bijvoorbeeld mijn boek ‘Ga niet hardlopen’. Ik garandeer dat je geïnspireerd de deur uit rent.

Laat een reactie achter