Het was even na zevenen. Op de Strandweg, zo’n naam die heel veel (semi-)badplaatsen aan een straat richting het strand geven, zag ik ze. Allemaal mensen die het hadden begrepen.

Dit verhaal is geschreven voor en gepubliceerd op ProRun.nl.

Ze verkozen de romantisch zakkende zon aan de einder aanschouwen, boven hangen voor de buis. Ze snapten de filosofie van de oude stoïcijnen maar al te goed, waarschijnlijk zonder dat ze het door hadden.

Twee jonge tienermeiden, in de bloei van hun leven, zelfde jas, zelfde lichtblauwkleurige spijkerbroek – om er maar bij te horen met z’n allen, in een tijd waarin je niet echt ergens bij kunt horen, behalve dicht bij jezelf, want veel anderen ontmoeten is nu niet – twee jonge tienermeiden dus, ze wandelden op de Strandweg.

De eenzame hardloper en de hardlopers die samen een rondje deden. Alleen op de Strandweg, op weg naar het strand, waar een ijskoude en gure wind de motivatie voor velen om binnen boven buiten te verkiezen, extra hard op de kust en in het gezicht neersloeg.

Een bloedhete zon verdween, maar op het strand was het koud. Met de eerste ster zichtbaar leek het alsof de wind alleen maar harder ging waaien om het nog kouder te maken. Was het een laatste stuiptrekking van de winter?

Ik liep pal tegenwind.

De mensen die ik tegenkwam hadden het begrepen.

Toen ik enkele kilometers verderop – geloof het of niet, andermaal was de weg van en naar het strand de Strandweg, maar dan in een dorp verderop – terugkeerde naar de bewoonde wereld, keek ik weer door ramen in woningen met grote televisies, huiskamers die ingedeeld zijn rondom dat grote in sluimertoestand op zwart staande scherm, dat, om sfeer, en dus kleur, te creëren aan moet zijn.

Ze keken.
Ze keken naar?
Ze keken naar een persconferentie, het zoveelste journaal, en overlaadden zich met de volgende shitload aan prikkels die ons stressgehalte onnodig zou doen toenemen. Voer voor nutteloze discussies, voer voor onnodige angst.

De stoïcijnen

Iets wat al die hardlopers, al die wandelaars van zojuist niet deden, want zij lieten de boel de boel, omdat ze wisten wat de stoïcijnen al jarenlang met ons delen: je moet je alleen richten op wat bínnen je macht ligt, niet op wat erbuiten.

Stelde jij je hardlooprondje uit omdat je per se de zoveelste persconferentie moest bekijken, waarin dingen werden verteld waar je toch geen invloed op hebt, maar die zich in jouw brein toch weer nestelden in het laatje ‘relevant, want stel je voor…’. Stel je voor wat?

Wat heb ik ergens aan?

De hele simpele vraag is: volg en lees de zaken waar je controle over hebt. We hebben nu eenmaal te maken met maatregelen, politici die keuzes maken, mensen die ziek zijn, niet alleen hier, maar over heel de wereld. Wat heb ik eraan om te weten hoeveel doden er in de Verenigde Staten zijn? Wat heb ik eraan om te weten dat het in Spanje en Italië veel erger zou zijn dan hier?

Richt je op waar je zelf iets aan kunt doen. Hoe? Ga een rondje hardlopen en laat je wat minder leiden door de waan van de dag. Het kalmeert en laat je weer scherp zien wat belangrijk is en wat niet.

Het was intussen bijna half negen geworden. Op de televisieschermen in de huiskamers zag ik intussen dat de weerman zijn praatje aan het doen was. Ik liep de Strandweg uit.

Gerben Solleveld is fan van hardlopen en hij heeft er een mening over. Hij liep 2:38 op de marathon, maar zijn benen willen van het asfalt af. Soms loopt hij ver en veel, maar soms ook niet. Gerben heeft een website met nog meer eigenzinnige verhalen.

Laat een reactie achter