Ja hoor, pas geleden, op een zondag, was het weer eens raak. Het verdient niet de schoonheidsprijs, de hele situatie, maar het is wel het vermelden waard.

Hier volgt een verhaal in de categorie ‘opmerkelijke dingen die je meemaakt tijdens het hardlopen’.

Dit verhaal is geschreven voor en gepubliceerd op ProRun.nl.

Daar kwam ik aangelopen. Mijn vriendin volgde op een meter of tien afstand op de fiets en was getuige van het voorval.

Ik liep op de boulevard van Bergen op Zoom. Of nou ja, boulevard, het is de weg langs de Binnenschelde, een meer, met daarlangs een niet-natuurlijk strand en strandtenten.

Het was druk, de ijszaak draaide overuren en ook bij andere restaurants zaten mensen wat te eten of te drinken. Op het trottoir, waar je als hardloper nauwelijks kunt hardlopen door overbevolking van consumerende burgers, passerend horecapersoneel met dienbladen vol glazen, wilde ik niet gezien worden.

Dus koos ik voor het fietspad. Ter illustratie: je hebt eerst het water, dan een strook zand, dan terrasjes, dan het trottoir, dan het fietspad en dan de restaurant die bij de terrasjes horen (ja, veel overstekende en zigzaggende mensen).

Ik liep met redelijke snelheid, een kilometertje of 14 per uur, schat ik in. Toegegeven, ik als loper mag formeel niet op het fietspad, maar ik liep niemand in de weg. De situatie naderde dat ik twee fietsers wilde inhalen, alsof ik zelf een fietser was, gewoon links er voorbij.

Wat ik verwachtte, gebeurde ook.

De grijze haardos had ik al gezien, ik schatte de man ergens ver in de 70, misschien had ik er dus ook gewoon rekening mee moeten houden. Op het moment dat ik wilde passeren, schoot meneer, zonder te kijken dus, het fietspad over richting het trottoir. Dat doen heel veel ouderen dus.

Mijn schrikreactie? “Joo!”
Zijn schrikreactie? “Je mag hier niet lopen!”
Mijn frustratiereactie? “Je keek niet eens of er wat aankwam, ouwe!”

Naar het schijnt, aldus mijn vriendin, kreeg ik veel gefrustreerde blikken toegeworpen. Hoe durfde ik iemand uit te maken voor ‘ouwe’. Tja. Misschien niet heel netjes, maar wanneer ik net een seconde later was geweest of op een racefiets had gezeten, was ik en plein public op mijn snufferd gegaan.

Wie was er dan de echte schuldige geweest? Ik of ‘die ouwe’?

Gerben Solleveld is fan van hardlopen en hij heeft er een mening over. Hij liep 2:38 op de marathon, maar zijn benen willen van het asfalt af. Soms loopt hij ver en veel, maar soms ook niet. Gerben heeft een website met nog meer eigenzinnige verhalen.

6 reacties

  1. Willem op 31 juli 2020 om 11:58

    We zouden allemaal rekening moeten houden met elkaar!

    • Gerben op 31 juli 2020 om 13:09

      Klopt Willem, ik geef ook mezelf deels schuld van de situatie hoor, door de afsluitende vraag die ik stel.

  2. Rob de Wit op 31 juli 2020 om 12:00

    Hoi Gerben,

    Mensen op fietsen en zeker ouderen op de electrische zijn een gevaar voor zich zelf en anderen onder anderen lopers.

    Ik zou zelf ook zo gereageerd hebben hoor ben zelf ook 57 jaar en loop hard met een gangetje van 9 a 10 km per uur niet zo hard .

    P.s je schrijft leuke stukjes.

    Met vriendelijke groet,

    Rob de Wit.

    • Gerben op 31 juli 2020 om 13:10

      Hallo Rob, dank voor je leuke reactie. Het is en blijft iets om rekening te houden met elkaar, niet alleen de ouderen zijn altijd schuldig. En ik houd mezelf ook niet volledig buiten schot.

  3. Pascal Burgers op 2 augustus 2020 om 10:46

    Tja… ik blijf er altijd achter lopen of fietsen tot ik zeker weet dat ze mij hebben gzien/gehoord. Dan ga ik er pas voorbij. Voornamelijk om dit soort situaties te voorkomen.

    • Gerben op 2 augustus 2020 om 19:25

      Klopt, het is soms in de vlotheid van de actie dat je bepaalde dingen roept of doet, terwijl je soms beter rustig kunt afwachten.

Laat een reactie achter