Mijn eerste ultra: de Comrades Marathon

Op 10 juli 2018 liep ik de Comrades Marathon in Zuid-Afrika. De 90,184 kilometer van Pietermaritzburg naar Durban, over pittige heuvels en met taaie beklimmingen en lange afdalingen liep ik in 7:56:41. Ik hield een dagboek bij en hieronder lees je enkele fragmenten van rond race day.

In de lucht kan de loper niets gebeuren, daar is ze vrij, vrij van alles. Vrij van pijn, vrij van ongemakken, vrij van contact met de aarde, de ruwe ondergrond, de keiharde werkelijkheid, de oorzaak van problemen. Hoe meer je zweeft, hoe minder je de grond beroert, des te meer je kunt genieten.

Niet alleen van lichamelijke vrijheid ook van geestelijke. Zorg goed voor jezelf, ontspan, leef en eet gezond, luister naar je lichaam, het is de basis van een voortvarend leven. En tegelijk weet ik dat een leven lang zonder obstakels een illusie is, maar we kunnen leren ze aan te nemen, te aanvaarden en te overwinnen en dan op te gaan naar een nieuw zweefmoment.

Zweven is vrijheid

Op naar morgen, op naar de dag van de Comrades, 90 kilometer lang zoeken naar vrijheid en zweven in de lucht. Comrades, de dag waarop de realiteit in Zuid-Afrika voor even, voor 12 uur tot stilstand komt en wij allen slechts dat ene nastreven: zweven, want zweven is vrijheid.

Nog één nachtje, of nou ja, een half nachtje slapen, de wekker gaat om 2:00 uur. En om 5:30 uur begint dan het grote avontuur, de barre, lange voettocht van Pietermaritzburg naar Durban.

Dit schreef ik de dag voor de Comrades Marathon op zaterdag 9 juni 2018 in mijn dagboek. De dag erna, op zondag 10 juni, schreef ik het volgende:

Ook al is de slogan van de Comrades dit jaar ‘No Turning Back’, de sanitaire stop bij kilometer 25 markeerde voor mij toch wel echt een omkeerpunt. Ik ging stuk, m’n darmen kookten, ik voelde me beroerd en zag mezelf op deze manier niet veel verder lopen.

Hoppa, een dixie in.

Wat thuis middenin de nacht, vlak na het opstaan met veel pijn en moeite niet lukte, ging hier in sneltreinvaart. Daarna vlogen de kilometers asfalt onder me door, op naar Durban. Niet dat het altijd even makkelijk was hoor.

Kippenvel overal

Maar na 90 kilometer komt de ware adrenaline wel los. Ik draai linksaf een donkere, grauwe, betonnen tunnel in. Geluid zwelt aan, herrie van mensen, een omroeper, een beat. Het heilige gras van het Moses Mabhida Stadium verschijnt aan de einder, ik lach en lach nog breder, kippenvel ja overal.

De tunnel maakt plaats voor een magistrale stadionsfeer. Ik kijk om me heen, voel me overweldigd. Ga ik hier finishen? Rechts op de laagste rij zie ik bekenden. Ik lach, roep, schreeuw, spring en zwaai met m’n armen, gooi ze in de lucht, waan me in de zevende hemel.

Emotioneel tafereel

Maanden van trainen liggen achter me, duizenden kilometers zijn onder mij doorgeschoten, ze komen hier tot een ultieme climax. Joelend en juichend publiek, een bijzonder en emotioneel tafereel.

Ik steven af op de finishboog, hoor de stadionspeaker “Gerben Solleveld from The Netherlands” roepen. Klaar, rust, vrede, blijdschap en wat vermoeidheid. Het was tussen Pietermaritzburg en Durban werkelijk waar geen meter, geen centimeter vlak, maar na 90,184 kilometer ben ik blij en gelukkig met 7:56:41 op de klok.

The Ultimate Human Race, de Comrades Marathon is gestreden.

Laat een reactie achter