Herken je dat: als je een heuvel of berg beklimt, krijg je het gevoel dat je leeft. Daarom schrijf ik een ode aan de hoogtemeter.

Je bent slechts een getal, een waardeloos getal, maar je geeft me wel eigenwaarde. Door jou krijg ik het gevoel dat mijn lichaam meer is dan een geraamte met vlees dat doorgaans op de bank hangt.

Onlangs mocht ik je weer ervaren, daar in Zuid-Limburg. Ik stond geparkeerd. Keek naar een rotsige vlakte waartegen ik moest op klauteren. Mijn klokje gaf de bevestiging dat je echt bent. 281, 282, 283.

Blog gaat verder onder afbeelding

Mijn benen brandden.

Het tempo vloog, het vloog omlaag, maar jij, hoogtemeter, jij klom. 284, 285, 286.

Langzaam liet jij mijn spieren, evenals mijn brein op hol slaan. Hoe ver nog, hoe lang nog? Met iedere stap leek het erger te worden. Ik legde mijn handen op mijn bovenbenen ter ondersteuning. Het hielp enigszins, maar toch.

Je hakte me genadeloos in de pan, je was venijnig, iedere stap reet een diepe wond open binnenin mij. Ik bloedde. Waarom? Ik wilde het uitschreeuwen? 287, 288, 289.

Totdat, ineens.

Toen werd ik je de baas. Ik belandde in een gevoel van berusting, kalmte, beheersing. Ik kan dit en ik kan dit nog uren. Mijn brein schakelde zich uit, gedachten verwelkten. Ik klom. Niets meer dan dat. Ik klom slechts. Meter voor meter. 290, 291, 292.

Kon ik nog verder, dan had ik het gedaan. Iedere stap gaf meer bevrediging. Weer liet ik een stukje rots, een paar planten, een boomstronk, wat struikgewas onder mij, letterlijk. Het bleef achter en ik stond erboven. Ik was ze allen de baas.

Maar het stopte. 291, 290, 289.

Ik daalde weer af, zag je uit mijn ooghoeken verdwijnen, maar je staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De ervaring, het gevoel. Je hebt me betoverd. Voor altijd.

Meer leuke, boeiende en markante verhalen lees je uiteraard op mijn website, of volg me op Strava, Facebook en LinkedIn.

Laat een reactie achter