Wie het zich nog herinnert weet dat ik vorig jaar een maand lang iedere week in de plomp hier in de buurt sprong. Ja, in de maand januari was dat. Op zijn zachtst gezegd waren die edities van de run – dip – run lekker frisjes. Dit jaar liep het anders.

Zoals je ongetwijfeld onlangs in een van mijn blogs hebt gelezen, was de motivatie om ook maar enigszins iets fatsoenlijks te ondernemen de afgelopen maanden ver weg gezakt. Ik schreef meer over hardlopen, dan dat ik het daadwerkelijk deed. Daarom was al helemaal geen sprake van een koude plons in het water, hoogstens douchte ik soms koud, een schamele halve minuut.

Niet lullen, maar poetsen, zeikwijf

Totdat ik een kleine twee weken geleden mezelf op hardloopvlak bij elkaar raapte en besloot: nu is het klaar, hups aan de bak. Niet lullen, maar poetsen, zeikwijf. Zoiets. Ik rende een week geleden met veel plezier de Two Rivers Marathon en raakte ook weer geïnspireerd om met kou, de run – dip – run, aan de slag te gaan.

Dat had te maken met enkele zinnen die ik in een ander blog las:

“Eigenlijk vind ik het wel wat overdreven om de gracht in te gaan in de winter … Een marathon lopen vind ik ook overdreven gedoe … Ik vind het overdreven gedoe en toch doe ik het met veel aandacht en toewijding.”

Een run – dip – run slaat inderdaad helemaal nergens op, want binnen is het veel comfortabeler bij een kachel en een chocomelk met slagroom. Maar daarbinnen gebeurt niks. Binnen is de comfortabele zone en daar wordt mijn lichaam niet heel erg getriggerd om hard te werken. Toch hebben we allemaal een zekere behoefte om soms wat oncomfortabele dingen te doen.

Ga maar na: werk een dag op kantoor en je merkt na verloop van tijd dat je niet meer echt tot oplossingen komt, weinig creatief kunt denken en je fysiek het gevoel hebt een stijve plank te zijn geworden. Kortom, je wilt even uit die comfortabele zone. Een simpele wandeling doet al wonderen.

Maar ik ben wat extremer ingesteld.

Herintroductie oude gewoonte

Dus herintroduceerde ik, naast het structureel invoeren van hardlooptrainingen, de ‘frisse’ uitdagingen weer, de run – dip – run.

Toen ik vorige week voor het eerst weer in het water dook, was dat nogal wennen. Zo’n ‘o ja-gevoel’ van vorig jaar, zo voelde het en na een minuutje vond ik het wel prima. De buitentemperatuur, je herinnert het je nog wel, was vorige week donderdag nog voor watjes: een graad of 10.

Afgelopen zaterdag was het al wat frisser en daarmee ook het water wat kouder. Toen sprong ik na een duurloop van 28 kilometer in het watertje om de hoek van ons huis en ervaarde stiekem heel snel hoe super lekker het is om te doen. Ik kreeg er energie van.

(Bericht gaat verder onder foto)

De wondere werking van het menselijk lichaam

Als klap op de vuurpijl had mijn vriendin het opmerkelijke idee opgevat om, toen de sneeuw eenmaal was gevallen, een gloeiend heet bad te nemen en erna in onze nog maagdelijk witte achtertuin te gaan liggen.

Daar zei ik geen nee tegen.

Het voelde alsof ik urenlang in de sneeuw kon ‘spelen’ zonder het echt koud te hebben. De wondere werking van het menselijk lichaam, dat tot meer in staat is dan je denkt. Ik voelde me completely energized.

Maar ik denk dat de leukste uitdaging nog in het verschiet ligt. Komende week blijft de temperatuur (ver) onder het vriespunt en blijft de challenge om het water in te duiken ook staan.

To be continued, zullen we maar zeggen.

Zeg, heb je zin in nog meer energieke hardloopverhalen, voorzien van een paar nuttige tips? Dan kan ik je mijn kersverse boek ‘Ga niet hardlopen’ van harte aanbevelen. Reken maar dat je wél wilt gaan hardlopen.

Laat een reactie achter