Foto: Action Photo SA- www.actionphotosa.com

Het slapen wilde niet meer. Ik was vroeg wakker en lag wat te draaien. Ik lag vooral heel erg te fantaseren over iets wat nu totaal onbereikbaar is, de Comrades Marathon.

Gisteren was ik in Zaltbommel om een rondje te lopen met een andere hardloper. We hadden het over de Comrades Marathon van 2018 die we allebei (hij als supporter en organisator van de trip naar Zuid-Afrika, ik als loper) van dichtbij meemaakten. Wat een belevenis was dat.

Ik vertelde hem dat ik er nog wel van droom om nog een keer terug te gaan. De Comrades was zo bijzonder, zo intens. Na de Down Run (start in Pietermartizburg op zo’n 700 meter hoogte, finish na 90 kilometer aan de kust in Durban) wil ik ook de Up Run (de route precies andersom) een keer beleven.

Niet van de hellingen af denderen, maar tegen de heuvels op rennen.

Een paar dagen eerder las ik ook het complete manuscript van mijn boek ‘Ga niet hardlopen’ nog een keer door (voor de zoveelste keer inderdaad) en vooral de Comrades story bleef hangen. Ik zag mezelf weer gaan. Lees je mee met een kleine anekdote van ergens onderweg:

“De weg maakt een scherpe bocht naar rechts terwijl het stevig omhoog gaat. Even verderop gaat het parcours waarschijnlijk weer in een haakse bocht naar links, want wanneer ik in de verte kijk zie ik over de flanken van de heuvels een enorm langgerekt lint aan kleurrijke shirts lopen. Daar moet ik heen dus, is de eenvoudige conclusie die ik trek. Het is op dat stuk dat achter me ineens twee mensen tegen me aan beginnen te praten.

“Hey, how’s it going?”, vraagt de blanke van het stel.
“I’m good, I’m good.”
“Do you remember me?”, grapt de zwarte van de twee.
“Uh, no”, reageer ik op bloedserieuze toon. “Have we seen each other before?” Mijn gedachten draaien overuren, terwijl ik me probeer te bedenken waar ik die kerel gezien zou kunnen hebben.
“I’m pulling your leg”, zegt hij al lachend en de twee vervolgen hun weg.

Waarschijnlijk staarde ik ze aan met een blik alsof ik water zag branden en zag het eruit alsof ik niets van hun humor snapte.”

Dit soort verhalen maken de Comrades Marathon bijzonder. Zo bijzonder dat ik ruim 2 jaar later onrustig om 5.00 uur ‘s ochtends mijn bed uitstap. Ik koelde af met een heerlijke ochtendwandeling.

Het complete verhaal over de Comrades Marathon lees je uiteraard in het nieuwe boek ‘Ga niet hardlopen’. Het boek verschijnt op 14 januari en kun je nu al hier bestellen.

Laat een reactie achter